مطالعات تأویلی قرآن

مطالعات تأویلی قرآن

اثرپذیری مولانا از قرآن در اندیشه‌های مربوط به نبوت

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 دانشجوی دکتری،گروه ادبیات فارسی،واحد تهران شمال،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران
2 :عضو هیئت علمی،گروه ادبیات فارسی،واحد رودهن،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران
3 عضو هئت علمی تمام وقت، گروه ادبیات فارسی، واحد تهران شمال،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،ایران
10.22034/qc.2024.489713.1133
چکیده
چکیده
مولانا در آثار خود، به‌ویژه در «فیه‌مافیه»، با تأکید بر مفاهیم عرفانی و قرآنی، نبوت را به‌عنوان محوریت شناخت حقیقت و کمال انسانی تبیین می‌کند. او معتقد است که پیامبران نه تنها واسطه‌ای برای انتقال وحی الهی هستند، بلکه انسان‌های کاملی‌اند که با گذر از مراتب بشری به حقیقت مطلق و نور الهی می‌رسند. هدف از این پژوهش که به روش توصیفی – تحلیلی صورت گرفته است، واکاوی جنبه‌های قرآنی اندیشه‌های مرتبط با نبوت در آثار مولوی است. «فیه ما فیه» به طور ویژه در این میان مورد توجه بوده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد مولانا به جنبه‌های مختلف نبوت، از جمله وحی، الهام، و مقام معنوی اولیا در رابطه با پیامبران، اشاره می‌کند و نقش آنان را به‌عنوان راهنمایان معنوی و اخلاقی برای بشر تبیین می‌نماید. او همچنین وحی را تنها محدود به پیامبران نمی‌داند و بر این باور است که اولیا و انسان‌های معنوی نیز می‌توانند به نوعی از وحی دل یا الهام بهره‌مند شوند. این پژوهش نشان می‌دهد که چگونه مولانا از آموزه‌های قرآنی برای تقویت و تبیین دیدگاه‌های عرفانی خود استفاده کرده و نبوت را به‌عنوان الگویی از کمال انسانی و راهی برای رسیدن به معرفت الهی و زندگی اخلاقی مطرح می‌نماید.
کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله English

The Influence of the Quran on Rumi's Thoughts Regarding Prophethood

نویسندگان English

narges amiri 1
sepideh sepehri 2
Maryam Mohammadi 3
1 PHD student, department of Persian literature, North Tehran branch, Islamic Azad University,Tehran,Iran
2 Faculty Member Department of Persia literature, Roudehen Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
3 Full-time faculty Member, Department of Persian Literature, North Tehran branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
چکیده English

Abstract
In his works, particularly in Fihi Ma Fihi, Rumi emphasizes the mystical and Quranic concepts surrounding prophethood as central to understanding truth and human perfection. He posits that prophets are not merely intermediaries for conveying divine revelation; rather, they are individuals who attain the absolute truth and divine light by transcending human limitations. This research, conducted through a descriptive-analytical methodology, explores the Quranic aspects of prophetic thought in Rumi's writings, with particular focus on Fihi Ma Fihi. The findings indicate that Rumi addresses various facets of prophethood, including revelation, inspiration, and the spiritual status of saints in relation to prophets, elucidating their roles as spiritual and moral guides for humanity. Furthermore, he does not confine revelation solely to prophets, asserting that saints and spiritually advanced individuals can also receive inspiration or inner revelation. This study demonstrates how Rumi employs Quranic teachings to strengthen and articulate his mystical perspectives, presenting prophethood as an exemplar of human perfection and a pathway to divine knowledge and ethical living.

کلیدواژه‌ها English

Prophethood
Rumi
Masnavi-ye Ma'navi
Fihi Ma Fihi
Interpretation
دوره 6، شماره 11
پاییز و زمستان 1402
دی 1402

  • تاریخ دریافت 30 آبان 1403
  • تاریخ بازنگری 16 آذر 1403
  • تاریخ پذیرش 01 دی 1403